Çocuklara bayılıyorum, hiç kıyamıyorum. Bir çocuğun başını okşamak, ona içtenlikle gülümsemek benim için çok büyük anlam taşıyor. Hele o çocuk anne-baba şefkatinden mahrum kalmışsa durum hepten trajik.
Peygamber Efendimizin hayatında güzel örnekler var. Amcasının oğlu ve çok sevdiği Ca‘fer-i Tayyâr şehit olduğunda geride üç yetim çocuk bırakmış. Efendimiz, acılı ailenin evine giderek çocukları yanına çağırmış, onları bağrına basmış ve ihtiyaçlarıyla ilgilenmiş.
Yetimin maddi ihtiyaçlarının karşılanması önemlidir. Yanı sıra sevgiye, güvene, ilgiye ve kendisini yalnız hissetmeyeceği sıcak bir gönüle ihtiyacı olduğu da unutulmamalıdır.
Dinimizde yetime sahip çıkmanın önemini anlatan birçok müjde var. Peygamber Efendimiz bir gün işaret ve orta parmağını yan yana getirerek şöyle buyurmuş: “Yetime kol kanat geren kimse ile ben, cennette böyle yan yana olacağız.”
Bugün dünyanın pek çok yerinde çocukların ağır sınavlarda geçtiğini görüyoruz. Gazze başta olmak üzere savaşların, işgallerin, yoksulluğun ve türlü sıkıntıların yaşandığı coğrafyalarda nice çocuk ailesini kaybediyor.
Haberlerde görüyor, ağlıyor, üzülüyoruz. Sonra gündem değişiyor, görüntüler azalıyor ve günlük hayatımıza dönüyoruz. Çarşı, pazar, çay, kahve… Oysaki ekranlarda görmüyor olmamız, yaşanan acıların sona erdiği anlamına gelmiyor.
Bir yerlerde çocuklar annelerini bekliyor. Başka çocuklar babalarının neden dönmediğini anlamaya çalışıyor. Kimisi sıcak bir yuvaya, kimisi bir lokma yemeğe, kimisi de yalnızca kendisine sarılacak birine ihtiyaç duyuyor.
Savaşları durduramayız. Dünyadaki haksızlıkları ortadan kaldıramayız. Ama bu, yapabileceğimiz hiçbir şey olmadığı anlamına gelmez.
Bir yetimin eğitimine destek olabilir, ihtiyaçlarını karşılayabiliriz. Çevremizde anne-babasını kaybetmiş bir çocuğun yanında durabiliriz. Gücümüz ve şartlarımız elveriyorsa koruyucu aile olmayı düşünebiliriz. Maddi imkânımız yoksa zamanımızla, ilgimizle, duamızla ve güzel sözümüzle destek olabiliriz.
Çünkü gerçek merhamet, üzüntüyü iyiliğe dönüştürebilmektir.
Kur’an-ı Kerim’de Rabbimiz çok açık bir şekilde, “Yetimi sakın incitme!” buyurmuş. Bu emirle bize yetimin malını korumayı, onun gönlünü kırmamayı, değersiz ve yalnız hissettirmemeyi hatırlatmış.
Yetim deyince dünyanın uzak coğrafyalarını düşünmeye gerek yok. Mahallemizde, sokağımızda veya yakın çevremizde bir çocuk böyle bir ilgiye ihtiyaç duyuyor olabilir. Merhametin ülkesi, dili ve sınırı olmaz. Gazze’deki yetim de bizim gönlümüzün emanetidir; yanı başımızdaki yetim de…
Dünyadaki bütün çocukların yarasını saramayız. Ama ulaşabildiğimiz bir çocuğun hayatına dokunabiliriz. Ve kim bilir, dünyada tuttuğumuz küçücük bir yetim eli, ahirette en büyük iyiliğimiz olarak bizim elimizden tutar.
Rabbim gönüllerimizi merhametten mahrum bırakmasın. Yetimlerimizi emanet bilenlerden, onların yüzünü güldürenlerden ve hayatlarına güzellikle dokunanlardan eylesin.
Çünkü yetimler sizlere bizlere emanet.
Kaynak: Yeni Çağ Gazetesi — https://www.yenicaggazetesi.com/bize-emanet-1074415h.htm